Gepubliceerd op 29 april 2021

De ervaring van:

Eline Baijense Wijkverpleegkundige Stel een vraag

  Leestijd: 5 minuten

‘De studie hbo-v doet de wijkverpleging te kort; er gebeurt zoveel meer’

Om het imago van de wijkverpleging te verbeteren en onder meer hbo-v-studenten te enthousiasmeren voor de wijkverpleging interviewt ondernemer Yvette Gorter jonge wijkverpleegkundigen voor haar serie `De nieuwe generatie wijkverpleegkundigen´. Zo sprak zij onlangs wijkverpleegkundige Eline Baijense van Lelie zorggroep.

Tijdens de studie HBO-V koos Eline bewust voor de wijkverpleging. Hierin was ze duidelijk anders dan de meeste andere studenten. Velen kozen juist heel bewust voor het ziekenhuis met de daarbij behorende dynamiek, uitdaging en snelheid. Die wereld sprak haar juist niet aan. Eline: “Ik was een van de weinige uitzonderingen in mijn klas die in de wijkverpleging wilde werken. Ik wist gewoon dat de VVT beter bij mij zou passen.”

Werken aan een beter imago

Terugdenkend aan haar hbo-v-opleiding valt het haar op dat er beelden zijn over de wijkverpleging die het vak echt te kort doen. Het klinisch beredeneren, de complexiteit, het indiceren, de technische kant, de integrale samenwerking en de grote mate van zelfstandigheid komen onvoldoende in beeld. “Om de wijkverpleging te typeren zie ik nog te vaak foto’s waarop een zorgverlener een cliënt steunkousen aantrekt. Daar moeten we echt mee stoppen. In de wijkverpleging gebeurt zoveel meer.” Eline vindt dat wijkverpleegkundigen ook zélf een grote verantwoordelijkheid dragen om te werken aan een beter imago. “Vaak vinden we het zelf ook wel oké en stappen we niet naar voren om vol passie en enthousiasme te laten zien wat voor afwisselend en mooi werk we hebben. Dit terwijl het een beroep is waar we trots op mogen zijn!”

Spannende toekomst

De toekomst vindt Eline best spannend. Er ligt, ook in het belang van de doelmatigheid, druk op de rol van wijkverpleegkundigen om steeds scherper te indiceren. Ze vraagt zich af tot hoever dat kan gaan, ook in relatie tot de krapte op de arbeidsmarkt en de toename van de zorgvraag. Tegelijkertijd worden cliënten steeds mondiger, wat soms ook spanningsvelden met zich meebrengt tussen de cliënt en de betrokken zorgprofessionals. “In de wijk gaan we steeds meer van ‘zorgen voor’ naar ‘zorgen dat’. Dit is een ontwikkeling die ik toe juich en die me heel nieuwsgierig maakt hoe we over tien jaar wijkverpleging verlenen. Juist ook als ik denk aan de nieuwe wijze van financiering die op komst is.” Ze ziet een steeds grotere rol voor de wijkverpleegkundige richting preventie, maar de samenwerking, zoals demissionair minister van Volksgezondheid Hugo de Jonge die op dit gebied voor ogen heeft met andere organisaties in de wijk, ziet ze zelf nog niet zo 1,2,3 gebeuren. “De insteek en gedachtegang zijn heel goed en mooi, alleen de praktijk is erg weerbarstig, waardoor het moeilijk te organiseren is.”

Vreugde

Eline ervaart een grote mate van vreugde in haar werk als ze lekker druk is geweest, veel heeft kunnen regelen en een rol van betekenis heeft kunnen spelen door de kwaliteit van iemands leven te verhogen. Vooral bij zorgmijders vindt ze het een uitdaging om na veel koffiegesprekken toch een doorbraak te vinden om iemand echt verder te mogen helpen. “Ook al weet de buitenwereld niet altijd precies wat we in de wijkverpleging doen, als mensen eenmaal in aanraking komen met ons krijgen we zeer veel waardering. De complimenten vliegen mij soms om mijn oren.”

Kwetsbaarheid

Toen Eline net klaar was met haar HBO-V-studie had ze de neiging om het vooral allemaal goed te willen doen. Vragen hield ze liever voor zich – ook al boden collega’s meerdere malen hulp aan. Na een tijdje merkte ze dat ze haar werk steeds moeilijker los kon laten; ’s avonds bleven er vragen door haar hoofd spelen. Ze besloot het anders te gaan doen en zich kwetsbaarder op te gaan stellen. “Door dit te doen heb ik veel meer rust en werkplezier gekregen.”
Als jonge wijkverpleegkundige heeft Eline vooral behoefte aan uitdaging. Om die reden heeft ze gekozen om naast haar werk Verplegingswetenschappen te gaan studeren. “Ik geloof dat veel jonge wijkverpleegkundigen out of de box willen denken en perspectief nodig hebben. Daar ligt een belangrijke uitdaging voor organisaties: houd het uitdagend voor de nieuwe generatie.”

Je hoeft het niet alleen te doen

De eerste tijd dat Eline bij Lelie zorggroep werkte, heeft ze veel steun ervaren van haar collega’s. Ze hadden een maatjesproject waarbij iedere starter een senior kreeg als maatje. Wat Eline heeft geholpen om te kunnen spiegelen. In combinatie met intervisie werkte dat heel goed. Ze is snel zelfstandig gaan werken en had daar geen probleem mee, maar ze kan zich voorstellen dat het voor andere starters soms lastig is om al zo snel zelfstandig op route te gaan. Daarom vindt ze het belangrijk om andere starters het volgende mee te geven: “Ook al is de rol van wijkverpleegkundige ondernemend en zelfstandig, je hoeft het echt niet alleen te doen!”

Bekijk deze video’s om een nog beter beeld te krijgen van de wijkverpleging:

 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.